Cenâb-ı Hak, Şems sûresinde nefse fücurunu ve takvâsını ilham ettiğini bildirir. İşte mülhime mertebesi, kalbin ilhama kabiliyet kazanmaya başladığı mertebedir.
Bu makamda talebe artık haramdan kaçmaya, hayra koşmaya başlar. Hayvanî arzular zayıflar. Kalpte ilim, tevazu, yumuşaklık, kanaat, sabır ve belaya tahammül gibi güzel sıfatlar belirir.
Ruh âleminin rüzgârı esmeye başlar. Bazen rüyalar berraklaşır. Bazen kalbe sözler doğar. Bazen insan, başkasının hâlini sezdiğini zanneder. Bazen içten bir koku, bir ses, bir işaret gelir.
Fakat evladım, en büyük tehlike de burada başlar. Çünkü nefs artık kaba arzularla değil, ince hilelerle saldırır. Talebeye "Sen oldun, sen seçildin, sen gördün, sen bildin" dedirtmek ister.
İşte burada mürşid himmeti şarttır. İlham ile vesvese birbirine karışabilir. Her kalbe gelen söz hakikat değildir. Her görülen şey rahmânî değildir. Mülhime makamındaki talebe sırlara meyleder; ama sırrın ardındaki kemalden perdelenebilir.
Bu sebeple evladım, bu makamda hâl saklanır, rüya hemen yorumlanmaz, keşif iddia edilmez. Mürşide arz edilir, edep ile beklenir.
Editör — M.U.
www.radyomevlana.com